La película “Atrapado en el tiempo” (Harold Ramis, 1992) trata sobre lo que ocurre en un pequeño pueblo de Pennsylvania donde un periodista gruñón y antipático se ve condenado a revivir, una y otra vez, el mismo día. Todo se repite, excepto su percepción de que, lo que le sucede en cada momento, ya lo ha vivido.
La historia en sí sólo ocupa 17 minutos (tiempo físico en el soporte de visionado) que son los que Phil Connors tarda en levantarse en un motel con una canción de Cher, hacer la presentación del Día de la marmota, su retransmisión, la recogida del instrumental para volver a su ciudad natal y su frustrada marcha por culpa de una tormenta de nieve. Entonces se establece la correlación que 17 minutos es 1 día en el tiempo de la historia de nuestro protagonista. Cada vez que se levanta, vuelve a repetirse el día como si estuviera atrapado en un círculo (la idea de algo cíclico, de un círculo está relacionado con la narrativa hipertextual o incluso la Cinta de Möbius que explicaba Javier en su blog http://javier-ramos.blogspot.com/). No se dice explícitamente las veces que Connors repite su día pero por parte del espectador son muchísimas porque aprende a esculpir en hielo, a tocar el piano, a conocer todos y cada uno de los ciudadanos del pueblo en el que está atrapado y sus movimientos.
La historia tiene un avance en el relato que se compone a partir de pequeños retrocesos porque siempre se vuelve al inicio del día, que planteado de otra manera, nos recuerda a un videojuego donde puedes volver hacia atrás, hacia esa partida guardada una vez que te matan en una de tus innumerables vidas hasta que consigues tu objetivo y avanzas en la historia.
Obviamente el espectador de esta película no tiene ningún poder de elección en la historia ni en el destino del personaje, no hay interactividad, pero el personaje sí que se encuentra en esa disyunción de poder elegir en una aparente linealidad y lo utiliza, a veces incluso elige morir, tema que le interesa profundamente al morboso espectador “¿si estuviéramos atrapados en el tiempo nosotros mismos escogeríamos esa opción alguna vez, sin la garantía de que fuésemos a resucitar por mucho que nos apoye una teoría?”
Desde el punto de vista de la narración hipertextual, el protagonista interactúa con todos los personajes miembros de ese microcosmos e incluso se podría hacer un spin off de cada uno de ellos, así cada miembro de esa comunidad sería un hipervínculo a otra historia, seguramente menos divertida que la de nuestro protagonista principal.
domingo, 13 de abril de 2008
domingo, 23 de marzo de 2008
A novela hipertextual do momento
http://mundocadaver.livejournal.com/ "Apocalipsis Zombie" de Manuel Loureiro, é unha novela na internet que está pegando ben forte na sociedade da información. O argumento pode ser o do libro "I am a legend" de Richard Burton Matheson, unha plaga remata coa humanidade e só queda un home coa súa mascota que narra en primeira persona o que ve , o que sinte e o que reflexiona sobre a fin do mundo.
O realmente importante é que é una narración dada en entregas ou "entradas" na que a xente constituíu un foro ad hoc para comentar cada entrega da novela, e que ademáis o impacto mediático no blogomundo supera con creces outras manifestacións literarias na rede (23.000 entradas en Google). Pensemos que a maioría das temáticas nos blogs son de opinión, actualidade e furtiva poesía porque é ben certo que si a poesía é algo fácil de facer e escribir cando tes sentimentos a opinión é coma o cú, todo o mundo ten un; e a actualidade pois cóllenos perto... pero no caso da narrativa, é algo moi pouco explotado que ben pode pasar a ser parte do protocolo diario matutino no computador: ver o correo, ver as noticias das portadas do periódicos e ler a nova entrada de "Apocalipsis Zombie" para comezar ben o día.
Ésta é a verdadeira esencia da narrativa hipertextual de formato: curta, en internet e que se vai adaptando ao gusto dos lectores.
O realmente importante é que é una narración dada en entregas ou "entradas" na que a xente constituíu un foro ad hoc para comentar cada entrega da novela, e que ademáis o impacto mediático no blogomundo supera con creces outras manifestacións literarias na rede (23.000 entradas en Google). Pensemos que a maioría das temáticas nos blogs son de opinión, actualidade e furtiva poesía porque é ben certo que si a poesía é algo fácil de facer e escribir cando tes sentimentos a opinión é coma o cú, todo o mundo ten un; e a actualidade pois cóllenos perto... pero no caso da narrativa, é algo moi pouco explotado que ben pode pasar a ser parte do protocolo diario matutino no computador: ver o correo, ver as noticias das portadas do periódicos e ler a nova entrada de "Apocalipsis Zombie" para comezar ben o día.
Ésta é a verdadeira esencia da narrativa hipertextual de formato: curta, en internet e que se vai adaptando ao gusto dos lectores.
Ónde encasillamos ao hipertexto?
¿Pódese plantear o hipertexto como unha nova modalidade discursiva?
Estaría no medio entre unha modalidade discursiva e un xénero literario. O hipertexto é un formato físico e unha forma de narración maiormente, caracterizado por moitos factores onde a importancia do lector/autor é a máxima revolución que permite este formato. O xénero literario hipertextual clásico ten a súa base na intertextualidade e co desenrolo de internet, a interactividade revoluciona a forma das historias porque a retroalimentación é case inmediata e a difusión da figura do autor.
Na parte discursiva e literaria conflúe unha idea pouco tratada. Na crítica canónica establécese que o texto ou a obra literaria morre co autor, pero no caso dunha obra hipertextual a obra é un ser vivo alimentado coma se “A historia interminable” fora, por toda a xente que a lee e que participa nela, porque se a literatura “clásica” esixe un pequeno esforzo mental de reconstrucción subxectiva de sensacións, accións e imaxes, a hipertextual invita a crealas e a plasmalas participando na obra nunha forma directa (escribindo no espacio dedicado á obra) ou indirecta (aportando ideas nos foros ou nun caso privilexiado, falando co autor).
Estaría no medio entre unha modalidade discursiva e un xénero literario. O hipertexto é un formato físico e unha forma de narración maiormente, caracterizado por moitos factores onde a importancia do lector/autor é a máxima revolución que permite este formato. O xénero literario hipertextual clásico ten a súa base na intertextualidade e co desenrolo de internet, a interactividade revoluciona a forma das historias porque a retroalimentación é case inmediata e a difusión da figura do autor.
Na parte discursiva e literaria conflúe unha idea pouco tratada. Na crítica canónica establécese que o texto ou a obra literaria morre co autor, pero no caso dunha obra hipertextual a obra é un ser vivo alimentado coma se “A historia interminable” fora, por toda a xente que a lee e que participa nela, porque se a literatura “clásica” esixe un pequeno esforzo mental de reconstrucción subxectiva de sensacións, accións e imaxes, a hipertextual invita a crealas e a plasmalas participando na obra nunha forma directa (escribindo no espacio dedicado á obra) ou indirecta (aportando ideas nos foros ou nun caso privilexiado, falando co autor).
jueves, 28 de febrero de 2008
Si eran pocas las definiciones y la terminología...
Definición I.a- Hiperdocumento. Es el contenido de información, incluyendo los fragmentos de información y las conexiones entre esos fragmentos, indiferente sea el sistema utilizado para leer o escribir tal documento.
Definición I.b- Sistema hipertexto. Es una herramienta de software que permite leer y escribir hiperdocumentos. Este sistema no contiene un hiperdocumento.
Definición I.c- Hipertexto. Es un sistema hipertexto que contiene hiperdocumentos.
Definición I.d- Hiperespacio. Es el término que describe el número total de locaciones y todas sus interconexiones en un ambiente hipermedial.
Según [Landow et al, 1991], el hipertexto es una forma distinta de literatura; definen hipertexto
"como el uso del computador que trasciende la linearidad, límites y calidad fija de la tradicional forma de escritura de texto".
Otro autor en el campo de la literatura, [Bolter, 1991] define:
"hipertexto consiste de tópicos y sus conexiones; los tópicos pueden ser párrafos, oraciones opalabras simples. Un hipertexto es como un libro impreso en el cual el autor tiene disponible un par de tijeras para cortar y pegar pedazos de redacción de tamaño conveniente. La diferencia es que el hipertexto electrónico no se disuelve en una desordenada carpeta de anotaciones: el autor define su estructura definiendo conexiones entre esas anotaciones".
En la definición de [Conklin, 1987] se dice de hipertexto:
"son ventanas, en una pantalla, las cuales son asociadas a objetos en una base de datos, y enlaces provistos entre estos objetos, tanto gráficamente ( iconos etiquetados) como en la base de datos (apuntadores)".
En publicaciones menos formales como Byte, [Fiderio, 1988] da la siguiente definición:
"hipertexto, en el nivel más básico, es un manejador de base de datos que permite conectar pantallas de información usando enlaces asociativos. En un nivel mayor, hipertexto es un ambiente de software para realizar trabajo colaborativo, comunicación y adquisición de conocimiento. Los productos de este software emulan la habilidad del cerebro para almacenar y recuperar información haciendo uso de enlaces para un acceso rápido e intuitivo".
Para [Balzer et al, 1989] hipertexto es
"una base de datos que tiene referencias cruzadas y permite al usuario (lector) saltar hacia otra parte de la base de datos, si éste lo desea".
Hasta hace poco, la definición de Adam (un referente para los analistas del discurso) para un texto implicaba, además de sentido, coherencia, cohesión y adecuación, necesitaba un final para que el lector se supiera ubicar y entender que esa unidad temática había terminado. Con estos criterios de hipertexto, no existe el final global, el final temático y como bien apunta Balzer, la voluntad del lector impone la marcha de la lectura.
Definición I.b- Sistema hipertexto. Es una herramienta de software que permite leer y escribir hiperdocumentos. Este sistema no contiene un hiperdocumento.
Definición I.c- Hipertexto. Es un sistema hipertexto que contiene hiperdocumentos.
Definición I.d- Hiperespacio. Es el término que describe el número total de locaciones y todas sus interconexiones en un ambiente hipermedial.
Según [Landow et al, 1991], el hipertexto es una forma distinta de literatura; definen hipertexto
"como el uso del computador que trasciende la linearidad, límites y calidad fija de la tradicional forma de escritura de texto".
Otro autor en el campo de la literatura, [Bolter, 1991] define:
"hipertexto consiste de tópicos y sus conexiones; los tópicos pueden ser párrafos, oraciones opalabras simples. Un hipertexto es como un libro impreso en el cual el autor tiene disponible un par de tijeras para cortar y pegar pedazos de redacción de tamaño conveniente. La diferencia es que el hipertexto electrónico no se disuelve en una desordenada carpeta de anotaciones: el autor define su estructura definiendo conexiones entre esas anotaciones".
En la definición de [Conklin, 1987] se dice de hipertexto:
"son ventanas, en una pantalla, las cuales son asociadas a objetos en una base de datos, y enlaces provistos entre estos objetos, tanto gráficamente ( iconos etiquetados) como en la base de datos (apuntadores)".
En publicaciones menos formales como Byte, [Fiderio, 1988] da la siguiente definición:
"hipertexto, en el nivel más básico, es un manejador de base de datos que permite conectar pantallas de información usando enlaces asociativos. En un nivel mayor, hipertexto es un ambiente de software para realizar trabajo colaborativo, comunicación y adquisición de conocimiento. Los productos de este software emulan la habilidad del cerebro para almacenar y recuperar información haciendo uso de enlaces para un acceso rápido e intuitivo".
Para [Balzer et al, 1989] hipertexto es
"una base de datos que tiene referencias cruzadas y permite al usuario (lector) saltar hacia otra parte de la base de datos, si éste lo desea".
Hasta hace poco, la definición de Adam (un referente para los analistas del discurso) para un texto implicaba, además de sentido, coherencia, cohesión y adecuación, necesitaba un final para que el lector se supiera ubicar y entender que esa unidad temática había terminado. Con estos criterios de hipertexto, no existe el final global, el final temático y como bien apunta Balzer, la voluntad del lector impone la marcha de la lectura.
miércoles, 27 de febrero de 2008
Publicidad hipertextual en soporte diferente al digital.
Admiren esta joyita encontrado en la revista Muy Interesante de marzo 2008. Es un anuncio de la bebida Beefeater donde en apariencia, en una página anterior se lee un artículo en la sección de preguntas y respuestas que reza así "¿Cuál es el origen del bull terrier?" la sorpresa del lector es que esta parte de la sección está troquelada y en la hoja inferior está la propia imagen del perro. En cuanto pasas la página, aprecias que el perro forma parte de la composición del cartel publicitario de la marca mencionada... Una versión "física" de un hipertexto o hiperdiscurso publicitario digital.
El acertijo del mes (de marzo)
Habrá premio para quien me sepa distinguir nítidamente entre estos términos (profesores pueden jugar también):
Intertextualidad
Paratextualidad
Metatextualidad
Hipertextualidad
Architextualidad
Interdiscursividad
Intermedialidad
Mientras piensan en las distinciones... (Creo que Genette, Nelson y Barthes estén donde estén siguen reflexionando a cerca de ello) expriman lo siguiente: "Todo autor inventa o crea a sus precursores" Borges
Intertextualidad
Paratextualidad
Metatextualidad
Hipertextualidad
Architextualidad
Interdiscursividad
Intermedialidad
Mientras piensan en las distinciones... (Creo que Genette, Nelson y Barthes estén donde estén siguen reflexionando a cerca de ello) expriman lo siguiente: "Todo autor inventa o crea a sus precursores" Borges
martes, 19 de febrero de 2008
¿Publicidad hipertextual?
La hipertextualidad, como un modelo nuevo de narrar se impone en todos los géneros discursivos. Con la era de Internet, la red se colma de todo tipo de muestras narratológicas y si éstas implican un movimiento de capital, pues mejor. Con esta confluencia se habla de una publicidad interactiva, donde el receptor del mensaje no es un mero agente pasivo si no que dentro de una actitud sanamente pueril, se puede jugar mientras estás formando parte del acto comunicativo. Si aceptamos que uno de los primeros pasos del discurso publicitario es la implicación del receptor, entonces la publicidad interactiva es perfecta para este postulado. Así tenemos juegos en apariencia que no dejan de ser anuncios encubiertos en una página web, porque no nos engañemos, si estamos jugando a una versión del clásico videojuego Tetris, donde los ladrillos son latas de cerveza Estrella Galicia… lo que estamos es participando en un acto publicitario, estamos reconociendo la marca de cerveza como algo positivo e incluso entretenido. Hasta aquí nada exige pensar ni comprometerte, porque la simplicidad del juego o del mensaje es lo que hace que el receptor pierda unos segundos en hacerte caso. Pero, cuando el propio anuncio tiene un argumento, tiene una historia, tiene un “Discurso” enviamos el concepto de publicidad a un segundo plano y nos metemos de lleno en esa historia como si estuviéramos absorbidos por un videojuego, donde jugamos a ser un personaje ajeno a nuestra persona y podemos escoger nuestras opciones en la aventura. Este ejemplo se puede ilustrar con la campaña de bebida Ron Cacique www.escuchalallamada.com . La sustancia de este anuncio es la de cualquiera en una campaña: Promoción de marca, información de actividades relacionadas con el producto, regalos y aumento de una base de datos para poder enviar información a consumidores potenciales (mailing), pero la forma varía sustancialmente porque está ambientada como un videojuego donde somos un personaje protagonista (propio del discurso publicitario, la estimación positiva del receptor del mensaje) y nos metemos en una ciudad de ambiente nocturno en locales exclusivos (más adulación hacia el receptor) donde todo apunta a que el receptor tipo es un varón mayor de edad con prestigio social al que le van preguntando datos personales de manera indirecta (edad, dirección, correo electrónico…).
Existe un discurso y una falsa sensación de elección en todo momento (falsa porque las opciones son limitadas) el final es aparente, porque (y aquí puede verse un ápice de genialidad en la promoción) cuando todo termina en el videojuego o anuncio hipertextual, te informan de fiestas reales en ciudades cercanas a donde tú vives para continuar con la historia del videojuego… con lo cual el salto del mundo real al virtual está presente… y hasta me dan ganas de tomar un cacique 500.
Existe un discurso y una falsa sensación de elección en todo momento (falsa porque las opciones son limitadas) el final es aparente, porque (y aquí puede verse un ápice de genialidad en la promoción) cuando todo termina en el videojuego o anuncio hipertextual, te informan de fiestas reales en ciudades cercanas a donde tú vives para continuar con la historia del videojuego… con lo cual el salto del mundo real al virtual está presente… y hasta me dan ganas de tomar un cacique 500.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)